Hailey was pas een paar weken oud toen ik bij haar thuis op de stoep stond.

De benedenverdieping was vrij donker. Ik maakte me even zorgen — zou het licht genoeg zijn? Maar ik besloot gewoon te beginnen en te zien wat er mogelijk was.

Hailey had in het begin weinig zin. Ze huilde, we namen de tijd, mama gaf borstvoeding. Geen haast. Na een kwartier of zo ontspande ze en kwamen de mooiste momenten vanzelf. Ze keek je recht aan, stak haar tongetje uit, lachte. Papa nam haar op zijn arm — tatoeages en al — en dat werd een van mijn favoriete beelden van die dag. Er zit iets in het contrast van die grote versierde armen en zo'n klein mensje dat me echt raakte.

Wout was het tweede kindje van dit gezin. Grote broer was er ook bij — en had zijn eigen plannen voor die ochtend.

Mama wilde hem een shirt aandoen voor de foto's. Hij wilde zijn brandweerpak aan. Uiteindelijk ging hij zonder shirt. In het moment vond ik het even zoeken hoe ik daarmee om moest gaan — maar achteraf is het misschien wel het schattigste aan de beelden.